Waste Knights: Opowieści z Interioru – recenzja

Rozszerzenie „Ślady Cywilizacji” wprowadza nowy scenariusz „Wszechogarniające zepsucie” oraz nową mechanikę zleceń miejskich, które można podjąć się w miastach. Po zapoznaniu się z scenariuszem weterani serii natychmiast rozpoznają w tym nawiązanie do scenariusza „Kult Wielorakiego” z pierwszej edycji gry, zaś same karty zleceń są lekkim powrotem nostalgii do starszej edycji gry, w której to podejmowanie się zleceń (publicznych i prywatnych) było główną osią napędową całej mechaniki zdobywania reputacji na pustkowiach. I przyznam szczerze bardzo mi się ta mechanika podobała i nie rozumiem dlaczego z niej zrezygnowano w drugiej edycji. Dlatego tym bardziej bardzo ochoczo podszedłem do tej przygody, bo klimatycznie prezentuje się naprawdę dobrze!

Podobnie jak w scenariuszu „Kult Wielorakiego” również w jego reinkarnacji – gracze muszą pokonać kult, który co dwie tury ujawnia się w kolejnych miastach. Gracze tworzą nowy deck, na który składają się wszystkie karty przeciwników z znaczkiem „kultu” i to z nimi będziemy głównie walczyć. Cel jest prosty – obalić lub wyeliminować kultu z miast (3/4/5 w zależności od ilości graczy). Scenariusz ten jest bardzo prostolinijny i w przeciwieństwie do scenariuszy z podstawki nie posiada rozdzielających się wątków, aktów. Co wg mnie jest ogromną zaletą, ponieważ ta wielowątkowość scenariuszy z podstawki bardzo mi przeszkadzała. Tutaj mamy proste zadanie z góry określone, z którym trzeba wyrobić się w odpowiednim czasie i nie pojawiają się żadne fabularne twisty.

Wraz z dodatkiem dochodzi nowy opcjonalny deck „zleceń miejskich”, które można ale nie trzeba dołączyć do nowego scenariusza (działa również z innymi). Każde miasto ma łącznie po trzy dedykowane zlecenia, można podjąć się maksymalnie dwóch po jednym z różnych miast.  Karty definiują zadanie, które należy wykonać (górny wpis), ale wprowadzają pewne ograniczania, które są aktywne kiedy zlecenie jest otwarte (dolny wpis). W przeciwieństwie do pierwszej edycji – nie ma tutaj limitu czasu na ich wykonanie, lecz kiedy to dokonamy – zlecenie odwołuje nas do wpisu, w którym określona jest nasza nagroda. Wpisy te są bardzo proste, krótkie i pozbawione wątkowości – można je porównać do tych z gry Fallout i to jest dla mnie kolejna ogromna zaleta!

Niestety odnoszę wrażenie, że ten scenariusz nie był najlepiej przetestowany, ponieważ wkrada się tu sporo niejasności i wątpliwości do samej koncepcji. By obalić kulty w miastach mamy na to dwie opcje – albo drogą narracyjną i testów, które mogą osłabić kult, albo drogą siłową przez zwykły atak. O ile ta pierwsza ścieżka jest okraszona narracją, to mało skuteczna i w praktyce o wiele lepiej wybrać metodę siłową, bo jest szybka i daje lepszy efekt, a „czas” w tej grze ma ogromne znaczenie. Do tego możemy zagrać z kartami zleceń, które po wykonaniu obniżają punkty wytrzymałości „kultu”, ale jest tu pewne niedopowiedzenie. Zlecenia możemy pobierać wyłącznie jako opcja „Akcji miejskiej”, zaś kiedy w danym mieście aktywny jest kultu – scenariusz wyraźnie mówi, że nie można wykonywać „akcji miejskiej” – więc albo wkradł się tu błąd, albo koncepcyjnie coś „nie za klikało” bo jest sprzeczne z zasadami. Ponadto zlecenia są zwykle trudne i  wymagają kilku tur do wykonania, zaś nagroda za nie jest kompletnie nie adekwatna do włożonego wysiłku i czasu. Więc ten „moduł” sprawia wrażenie wrzuconego na siłę do tego scenariusza. Można go również używać w każdym innym, ale odczucia są podobne, więcej przeszkadzają niż pomagają.
Osobiście uważam, że koncepcja tego scenariusza jest najlepsza z tych dostępnych w całej grze i tym kierunku powinny one podążać.